Άρθρα
 

Παιδικές διαταραχές κατά τον ύπνο: εφιάλτες
 01/05/2006

Τα προβλήματα ύπνου είναι ένα συνηθισμένο φαινόμενο κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής των παιδιών. Σχετίζονται κυρίως με ιδιόρρυθμες συνήθειες ύπνου ή ένταση κατά τις στιγμές που αυτά θέλουν να αποκοιμηθούν. Κάποιο από τα αίτια σχετίζεται με συναισθηματικούς παράγοντες και συχνά με το πρόβλημα του «αποχωρισμού» από τους γονείς κατά τη διάρκεια της νύχτας. Το σημαντικό είναι να αναγνωρίσουν οι γονείς τις συνήθειες ύπνου του παιδιού τους από τους πρώτους κιόλας μήνες της ζωής του και να το βοηθήσουν ώστε να αναπτυχθεί σωστά, καθιερώνοντας συνεπείς ώρες και κανονική ρουτίνα ύπνου. Η σωστή αντιμετώπιση συμβάλλει στην πρόληψη ποικίλων διαταραχών κατά τον ύπνο.

Μερικά από τα πιο συνηθισμένα προβλήματα ύπνου των παιδιών είναι οι εφιάλτες (nightmares), οι νυχτερινοί τρόμοι (sleep terrors), η υπνοβασία (sleepwalking), τo παραμιλητό (sleep talking) και η υπνική άπνοια (sleep apnea).

Το παρόν άρθρο επικεντρώνεται στους παιδικούς εφιάλτες, που θεωρούνται μια από τις πιο συνηθισμένες και γνωστές διαταραχές. Έρευνες έχουν δείξει ότι οι εφιάλτες συνήθως παρατηρούνται στη μέση παιδική ηλικία και επηρεάζουν σε μεγαλύτερο βαθμό τα κορίτσια παρά τα αγόρια. Για να θεωρηθεί ότι ένα παιδί πάσχει από εφιάλτες, θα πρέπει να διερευνηθεί αν και σε ποιο βαθμό αυτοί επηρεάζουν την καθημερινή του ζωή, μέσα από αντιδράσεις όπως αναπαράσταση των εφιαλτών κατά το παιχνίδι, άρνηση για ύπνο και επιθυμία να παραμένει ξύπνιο στην προσπάθειά του να τους αποφύγει. Οι γονείς παιδιών, που παρουσιάζουν συμπτώματα εφιαλτών, πρέπει να αναρωτηθούν κατά πόσο το περιβάλλον στο σπίτι ή στο σχολείο ή συγκεκριμένα περιστατικά προκαλούν το πρόβλημα αυτό, ώστε να το αντιμετωπίσουν προτού αυξηθεί η συχνότητα και η σοβαρότητά του.

Στην τυπική τους μορφή οι παιδικοί εφιάλτες παρατηρούνται κατά τις πρώτες πρωινές ώρες και αποτελούνται από τρομακτικά όνειρα με τέρατα και άλλα φοβερά για τα παιδιά όντα. Τα παιδιά συνήθως ξυπνούν, νιώθουν ένταση και έχουν πιο βαριά αναπνοή. Όταν η συγκεκριμένη εμπειρία είναι πολύ τρομακτική, τα παιδιά αρνούνται να κοιμηθούν ξανά και χρειάζεται συνεχής επιβεβαίωση από τους γονείς τους ότι οι εφιάλτες δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα. Τέτοια περίπτωση πρέπει να αντιμετωπίζεται από τους γονείς με ηρεμία. Πρέπει να καθησυχάζουν το παιδί τους και να το αφήνουν να περιγράφει τους εφιάλτες όσες φορές χρειαστεί, για να πείσει τον εαυτό του ότι αυτοί δεν είναι παρά μόνο άσχημα όνειρα.

References: